خلاصه‌نویسی خوب، تفاوت میان چند ساعت مرور کارآمد و چند روز سردرگمی در میان صفحات کتاب است. راز آن، نه در نوشتن بیشتر بلکه در نوشتن هوشمندانه‌تر نهفته است.
نخستین اصل، خلاصه‌نویسی بلافاصله پس از یادگیری است، نه هفته‌ها بعد. وقتی مطلب تازه آموخته شده، ذهن هنوز جزئیات را به‌خاطر دارد و خلاصه‌نویسی در این مرحله، تثبیت یادگیری را تسریع می‌کند.
دومین اصل، استفاده از کلمات خودتان است، نه رونویسی از کتاب. اگر جمله‌ای مستقیم از کتاب کپی شود، ذهن درگیر پردازش آن نشده و یادگیری عمیقی رخ نمی‌دهد. بازنویسی با زبان ساده‌تر، نشانه فهمیدن واقعی مطلب است.
سومین اصل، ساختاردهی بصری است. استفاده از عنوان‌ها، زیرعنوان‌ها، فلش برای نشان‌دادن رابطه علت و معلول، و برجسته‌کردن کلمات کلیدی با رنگ یا خط‌کشی، جزوه را از یک متن یک‌دست به نقشه‌ای قابل پیمایش تبدیل می‌کند.
چهارمین اصل، تمرکز بر نکات مهم به‌جای همه‌چیز. جزوه‌ای که هر جمله کتاب را کپی کند، هیچ ارزشی نسبت به خود کتاب ندارد. هدف خلاصه‌نویسی، جداکردن استخوان‌بندی اصلی مطلب از جزئیات فرعی است.
پنجمین اصل، آماده‌سازی برای مرور سریع. یک جزوه خوب باید طوری نوشته شود که در روزهای پایانی، بدون نیاز به بازکردن کتاب اصلی، بتوان تنها با نگاهی به آن، کل درس را در ذهن مرور کرد. برای همین، تبدیل بخشی از جزوه به فهرست‌های کوتاه یا نقشه ذهنی در پایان هر فصل بسیار کمک‌کننده است.
خلاصه‌نویسی مؤثر، مهارتی است که با تمرین بهتر می‌شود؛ اما همین امروز شروع‌کردن آن، تفاوت بزرگی در کیفیت مرورهای پیش از امتحان ایجاد خواهد کرد.